دریچه باز می شود ودوباره نگاه می کنم کمی جلوتر در ایستگاه ٬قطار در انتظار آدمها ایستاده است٬ساکت ومبهوت به اطراف می نگرم.نه من را یارای رفتن نیست. خانه با سقفهای سفالی با پنجره های کوچک٬با خاموشی اتاقکها می فهمی سالهاست که اینجا را ترک گفته اند وهر کدام به راهی رفته اند وشاید دیگر هم را نمی بینند.آه آن روزهای کودکی وگرمای این خانه ونشاط همه گیر به سان کبوتری از بامش پریده است ومن باز به انتظار پرده ایی دیگر می مانم.

نویسنده : جمیله کدیور 28 آذر 1385

آقای احمدی نژاد در جمع دانشجویان دانشگاه امیرکبیر صحبت هایی خواندنی و پر اهمیت داشته است.این سخنان از جهات مختلف جالب و قابل تحلیل است. گذشته از نوع ادبیات ایشان که ادبیاتی خاص و مخصوص به خود ایشان است، متاسفانه نوع برخورد و عبارات و تحلیل های ایشان نیزمثل همیشه بی بدیل بود.هر چند این سخنرانی را از ابعاد و جهات مختلف می شود نقد کرد و مورد توجه قرارداد؛ ولی من این فراز از صحبت ایشان برایم بسیار جالبتر از بقیه ی فرازها بود. ایشان می گویند: "افتخار این دولت این است که بازترین شرایط سیاسی را در طول تاریخ این کشور ایجاد کرده است و در حال حاضردر این مملکت افراد،رسانه ها و مطبوعات حرفهای خود را می زنند .هر چه می خواهند می گویند، با آزادی در این مملکت راه می روند و بعد هم می گویند آزادی نیست و خفقان است." نمی دانم آزادی،خفقان و فضای باز سیاسی از نگاه رییس جمهور چگونه معنا می شود و نمی دانم میزان اطلاعات رییس جمهور از تاریخ در چه حد است که چنین حکم می دهد که چنین شرایطی در طول تاریخ این کشور سابقه نداشته است؟ ولی من وقتی با تعطیلی روزنامه ها، فیلترینگ سایتها، جمع آوری دیش های ماهواره، عدم صدور مجوز کتابها، فضای بسته دانشگاهها و دانشجویان ستاره دار، خودسانسوری اهالی فرهنگ و مطبوعات و سیاست و...مواجه می شوم، احساس می کنم در تاریخ کشورم تا جایی که حافظه ام یاری می کند تا این حد احساس خفگی نکرده بودم.شما را نمی دانم. (ازhttp://www.mizanews.com/default.asp?aid=120)

سر کوب کردها-وانسانهای آزاده وجنگ شیمیایی بر علیه ایران که آثار  شوم آن هنوز هم بر تن وذهن جوانان ایرانی بر جای مانده از یاد رفتنی نیست .اما این زخم ها وحوادث شوم فقط به یومن جهانی بهتر ومردمانی سعادت مند در کشورها ومنطقه از حافظه ها پاک خواهد شد. درآستانه آغاز سال نو میلادی برای مردم کشور ما وهمینطور برای مردم عراق که درگیرجنگ خونینی شده اند وسرمایه های کشورشان ومنابع وذخایر بجای بکار رفتن در مسیر رفاء  وآبادانی مورد دستبرد قرار گرفته ودر حال هدر رفتن است بهترین آرزوها را دارم.

 شناور سوی ساحل های ناپیدا
 دو موج رهگذر بودیم
 دو موج همسفر بودیم
 گریز ما
نیاز ما
 نشیب ما
فراز ما
شتاب شاد ما با هم
 تلاش پک ما توام
 چه جنبش ها که ما را بود روی پرده دریا
شبی درگردبادی تند روی قله خیزاب
رها شد او ز آغوشم
جدا ماندم ز دامانش
گسست و ریخت مروارید بی پیوندمان بر آب
از آن پس در پی همزاد ناپیدا
 بر این دریای بی خورشید
که روزی شب چراغش بود و می تابید
 به هر ره می روم نالان به هر سو می دوم تنها

کودک خواهر من
نونهالی ست که من می بینم
 می کشد قد چو یکی ساقه سبز گیاه
او چه داند کهچرا
 باغ بی برگ و گیاه
 از درختان تنومند تهی ست
 او به من می گوید
 چه کسی با تبر انداخته است
این درختان را بی رحمانه
او به من می گوید
باز در باغ درختان تنومند و قوی خواهد رست ؟
من باو می گویم
من نهالی بودم
که مرا محنت بی آبی در خود
 افسرد
 می توانی فردا
 توتنومند درختی باشی
 او نمی داند اما
 ریشه را با تیشه
صحبت از الفت نیست
 کودک خواهر من
نو نهالی ست که در حال برآورد شدن است
من باو می خواهم
سخت هشدار دهم می ترسم
هیبت تیشه اش افسرده کند
 کودک خواهر من
غرق در بی خبری ست